செவ்வாய், 13 ஏப்ரல், 2021

கொரோனா – தர்ம யுத்தம் 2.0

- அக்கு ஹீலர்.அ.உமர் பாரூக் -

                        கொரோனாவுக்கான புதிய தடுப்பூசிகள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட சில மாதங்களில் இரண்டாவது அலை உலகம் முழுவதும் உருவாகியிருக்கிறது. தேர்தல் வரைக்கும் அடக்கி வாசித்துக் கொண்டிருந்த அரசுகள், ஓட்டுப் பதிவு முடிந்தவுடன் ஊரடங்கு மிரட்டலோடு கட்டுப்பாடுகளை படிப்படியாக அதிகரித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. சாதாரண அரங்கக் கூட்டங்களில் 200 பேர் கலந்து கொள்ளலாம். ஆனால், திருமணங்களில் நூறு பேர்தான் பங்கேற்க முடியும். அதே போல, இறப்பு நிகழ்வுகளில் 50 பேர்தான். டாஸ்மார்க் கடைகளில் எந்தக் கட்டுபாடும் இல்லை, பள்ளி – கல்லூரிகளுக்கு விடுமுறை. இப்படி பல வினோதமான கட்டுப்பாட்டு நடைமுறைகளோடு கொரோனாவுக்கு எதிரான தர்ம யுத்தம் 2.0 முழு வீச்சில் துவங்கப்பட்டுள்ளது.

                        திடீரென, கொரோனா இரண்டாவது அலை இந்தியாவில் அதிகரிக்க காரணம் என்ன? முதல் சுற்றிலேயே கடும் கட்டுப்பாடுகளை விதித்தும், பின்பற்றியும் வந்த அறிவியல் பூர்வமான மாநிலம் – கேரளா. அங்குள்ள மக்கள் இந்தியாவிலேயே அதிகம் எழுத்தறிவு பெற்றவர்கள் என்பதால் மற்ற மாநிலங்களை விட கூடுதலாகவே சமூக இடைவெளியையும், முகக் கவசத்தையும் பின்பற்றினார்கள். சின்னச் சின்ன பெட்டிக் கடைகளில் இருந்து, பெரிய வணிக நிறுவனங்கள் வரை அரசின் வழிகாட்டு நெறிமுறைகளை அப்படியே பின்பற்றினார்கள் கேரள மக்கள். அண்டை வீட்டுக்காரர்கள் மாஸ்க் அணியவில்லை என்று காவல்துறைக்குப் புகாரளிக்கும் அளவிற்கு கிட்டத்தட்ட நூறு சதவிகிதம் பின்பற்றல். ஆனாலும், இந்த கொரோனாவுக்கு அறிவே இல்லை. உலக சுகாதார நிறுவனமும், இந்திய மருத்துவ ஆராய்ச்சிக் கவுன்சிலும் சொன்ன இவ்வளவு கடும் கட்டுப்பாடுகளைத் தொடர்ந்து பின்பற்றிய போதும் கேரளாவில் கொரோனா பாதிப்பு தொடர்ந்து கொண்டும், அதிகரித்துக் கொண்டும் இருந்தது. தமிழகத்தில் லாக்டவுன் ஒன்று (கொரோனா தர்மயுத்தம் 1.0) துவங்கிய போது இருந்த பயம் மெல்ல விலகி, மாஸ்க்குகளை மக்கள் கழுத்துகளுக்கு இறக்கிக் கொண்டார்கள். கொரோனாவுக்கு பதிலாக, காவல் துறையின் அபராதத்துக்குப் பயந்து மாஸ்க்குகளைப் பாக்கெட்டுகளில் வைத்துக் கொண்டார்கள். ஏற்கனவே, சாதி – மதம் – அரசியல் என்று சமூகம் பின்பற்றுகிற இடைவெளி அதிகமாக இருந்ததாலோ என்னவோ – மக்கள் சமூக இடைவெளியைக் கைவிட்டு விட்டார்கள்.

                        ஆனால், என்ன ஆச்சரியம்? தமிழகத்தில் கொரோனா பாதிப்பு சர சரவென குறைந்தது. அலோபதி மருத்துவத்தில் கொரோனாவுக்கு மருந்தே இல்லை என்றாலும் அங்கு சிகிச்சை எடுப்பதே அறிவியல் பூர்வமானது என்றும், ’கொரோனா குணமாகும்’ என்று அறிவித்த சித்தா, ஆயுர்வேதா, ஹோமியோபதி, யுனானி, அக்குபங்சர் இவற்றில் சிகிச்சை எடுப்பது முட்டாள்தனம் என்றும் அரசு வட்டங்களும், அறிவியல் சதுரங்களும் அறிவித்தன. இன்னொருபுறம் அரசு உதவியோடு உருவாக்கப்பட்டிருந்த கொரோனா சித்த மருத்துவ சிகிச்சை மையத்தின் மருத்துவர் அதிலிருந்து விலக்கப்பட்டார். ’கொரோனா பீதியைப் பரப்புவதற்கு பதில் சிகிச்சை அளிக்க முயற்சிக்கலாம்’ என்று சொன்ன அலோபதி டாக்டர் தகுதி நீக்கம் செய்யப்பட்டார். இப்படி ஏராளமான குளறுபடிகளுக்கு மத்தியில் கொரோனா பாதிப்பு குறைந்து , ஒருவழியாக தர்மயுத்தம் 1.0 முடிவுக்கு வந்தது.

                        சமூக இடைவெளி குறைந்ததால், மாஸ்க் அணியாததால், அரசாணைகளைப் பின்பற்றாததால் . . என இரண்டாவது அலைக்கு நிறைய காரணங்கள் சொல்லப்படுகின்றன. அவற்றை பிற்காலத்தில் ஆய்வு செய்து உண்மையைக் கண்டுபிடித்துக் கொள்ளலாம். இப்போது, கொரோனா அதிகரிப்பில் நாம் கவனிக்க வேண்டிய இன்னொரு முக்கியமான விஷயம் உள்ளது. அதுதான் கொரோனாவின் இருப்பினை உறுதி செய்யும் சோதனைகள்.

                        கொரோனா பாதிப்பு கண்டுபிடிக்கப்பட்ட சில நாட்களில் அதனை உறுதி செய்யும் பரிசோதனை முறைகளும் அறிமுகமாகி விட்டன. ஒரு சோதனை முறையை அறிமுகம் செய்வதற்கு முன்பு, வழக்கமாகக் கடைபிடிக்கப்படும் அறிவியல் பூர்வமான எல்லா விதிமுறைகளும் கைவிடப்பட்டு, அவசரகதியில் கொரோனா பரிசோதனை முறை அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. ஒரு பேரிடர் காலத்தில் இப்படி அறிவியல் விதிகளை அவசரத்துக்கு மீறிக் கொள்வது பரவாயில்லை என்று நாம் ஆறுதல் அடையலாம். ஆனாலும், RTPCR டெஸ்டின் ரிசல்ட்டிற்காக மட்டும் காத்துக் கொண்டிருக்காமல் ஸ்கேன் மூலமாகவும் அலோபதி டாக்டர்கள் கொரோனா முடிவுகளை அறிவிக்க ஆரம்பித்தார்கள். ஸ்கேன் எடுப்பதன் மூலம் எப்படி வைரசைக் கண்டுபிடிக்க முடியும்? ஸ்கேன் மூலமாக நுரையீரலின் சளி பாதிப்பை அறிந்து, கூடுதலான சளி இருந்தால் அது கொரோனாதான் என்று அவர்களாக முடிவு செய்து கொண்டார்கள். கொரோனா காலத்தில் வரும் சளி – கொரோனா சளியாகத்தானே இருக்க முடியும்? இப்படி ஸ்கேன் மூலமாக கொரோனா நோயாளிகளாக்கப்பட்டவர்கள் பலர்.

                        RTPCR மூலம் பரிசோதிக்கப்பட்டு தொற்று உறுதி செய்யப்பட்டவர்களில் பலருக்கு 14 நாட்கள் தனிமைப் படுத்துதலும், சிகிச்சையும் ஆரம்பத்தில் பரிந்துரைக்கப்பட்டன. சில மாநிலங்களில் 28 நாட்கள் கூட தனிமைப் படுத்துதலை மேற்கொண்டனர். அப்புறம்தான் RTPCR டெஸ்டில் நெகடிவ் வந்தது. ஆனால், பல மாதங்களுக்குப் பிறகு ஒரு வாரத்தில் கொரோனா போய்விட்டது. அதன்பின்பு, மூன்று நாட்களில். . . இப்போது சிலருக்கு ஒரு நாளில், சிலருக்கு இரண்டு நாட்களில் போய்விடுகிறது. இதையும் கூட, கொரோனா போய் விடுவது வைரசின் விருப்பம் அதற்கும் நம் டெஸ்டுக்கும் ஒரு சம்பந்தமுமில்லை என்று விட்டு விடலாம்.

                        RTPCR டெஸ்ட் இல்லாமல், புதிய ரெடிமேட் டெஸ்டுகளை பல நாடுகள் கண்டுபிடித்தன. சீனாவில் இருந்து நம் நாட்டிற்குக் கூட அப்படியான டெஸ்ட் கிட்டுகள் வந்து சேர்ந்தன. ஓரிரு நாட்களில் அவை தவறான ரிசல்ட்டுகளைக் காட்டுகின்றன என்று திருப்பி அனுப்பி விட்டோம். அந்த கிட்டுகள் ஏன் அதற்குப் பிறகு வரவேயில்லை? உலக ஆராய்ச்சியாளர்கள் ரெடிமேட் டெஸ்டுகளுக்கான ஆராய்ச்சியில் அக்கறை செலுத்தவில்லையா? ரெடிமேட் கிட் என்றால் என்ன தெரியுமா? ஒரு பெண் கர்ப்பமாக இருக்கிறாரா? இல்லையா? என்பதை அறிய மருந்துக் கடைகளில் விற்கும் கார்டுதான் இந்த ரெடிமேட் கிட். அதில் சிறுநீரை சில துளிகள் விட்டவுடன் சில விநாடிகளில் ரிசல்ட் தெரிந்து விடும். இதனை உறுதி செய்ய டாக்டர்கள் அவசியமில்லை. ஓரளவுக்கு வெளிப்படையான டெஸ்ட் இது. இதே ரெடிமேட் முறையில், மஞ்சள்காமாலை பி வைரசுக்கான டெஸ்டுகளும் இருக்கின்றன. ஹெபடைடிஸ் பி ரெடிமேட் கிட் உதவியுடன் சில விநாடிகளில் வைரஸ் பாதிப்பினை உறுதி செய்து கொள்ளலாம். இது போன்ற, வெளிப்படையான – எளிமையான ரெடிமேட் கிட்டுகள் ஏன் கொரோனாவிற்கு கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை? கண்டுபிடிக்கப்பட்டவைகளில் தவறு களையும் உத்திகள் ஏன் உருவாக்கப்படவில்லை? என்பதெல்லாம் ஆய்வுக்குழுவினருக்கு மட்டும் தெரிந்த ரகசியமாக இருந்து விட்டுப் போகட்டும். ஆக, இப்போது கொரோனாவைக் கண்டுபிடிக்கும் ஒரே ஒரு வழியாக RTPCR மட்டுமே இருக்கிறது.

                        கொரோனா தர்மயுத்தம் 1.0 இல் தேனி மருத்துவக் கல்லூரியில் நடந்த ஒரு மோசடி ஊடகங்கள் வாயிலாக வெளிவந்தது. அதுவும் இதே RTPCR டெஸ்ட் மோசடிதான். ஒவ்வொரு நாளும் இத்தனை பேருக்கு கொரோனா டெஸ்ட் எடுக்க வேண்டும் என்று அரசு அறிவிட்டது விட்டது. ஒவ்வொரு மருத்துவமனையிலும் அதற்கான கூடுதல் எண்ணிக்கையில் பணியாளர்கள் இருக்கிறார்களா? என்பதெல்லாம் அரசுக்கு எப்போதுமே பிரச்சினை இல்லை. அறிவித்ததை மருத்துவமனைகள் உடனடியாகச் செயல்படுத்த வேண்டும். . . அவ்வளவுதான். இப்படி ஒரு நாளுக்கு இத்தனை சாம்பிள்களை எடுக்க வேண்டும் என்றும் தேனி மருத்துவக் கல்லூரி மருத்துவமனை ஒவ்வொரு மருத்துவப் பணியாளருக்கும் இலக்கு நிர்ணயித்தது. சாம்பிள் எடுப்பதற்கான காட்டன் ஸ்வாப்களை எடுத்துக் கொண்டு, மருத்துவப் பணியாளர்கள் தெருத்தெருவாக அலைந்தார்கள். கொரோனா டெஸ்டுகள் பற்றி ஏற்கனவே நிறைய கேள்விப்பட்டிருந்த மக்களில் பெரும்பாலோர் தப்பித்து ஓடினர். அப்படி ஒரு மருத்துவப் பணியாளர் அன்றைய கோட்டாவுக்கு ஆள் கிடைக்காமல், புதிதாக பேக் செய்யபட்டிருந்த ஸ்வாப்களை அப்படியே பிரித்து, மறுபடியும் உள்ளே வைத்து சாம்பிள் எடுக்கப்பட்டதாக மருத்துவமனையில் கொடுத்து விட்டார். சாம்பிளே எடுக்கப்படாத காட்டன் ஸ்வாபினை சோதனைக்கு உட்படுத்தினால் நெகடிவ் வரும் அல்லது சோதனை செய்ய முடியுமளவுக்கு சாம்பிள் இல்லை என்று வரும் என்று அவர் நம்பினார். அன்று மாலையில் வெளியான RTPCR ரிசல்டுகளில் சாம்பிள் எடுக்கப்படாத பல ஸ்வாப்களுக்கு பாசிடிவ் வந்திருந்தன. அப்புறம் வேறு வழியில்லாமல் உண்மைகள் ஊடகங்களில் வெளியாகின. இது ஒருபுறம் இருக்கட்டும். . .நாம் பார்க்கப் போவது RTPCR ரிசல்ட்டுகள் எவ்வாறு கொடுக்கப்படுகின்றன? என்பதைத்தான்.

                        நம் உடலில் இருந்து எடுக்கப்படும் சாம்பிளில் இருந்து மைக்ரோஸ்கோப் வழியாகவோ, டெஸ்டுகள் வழியாகவோ நேரடியாக வைரஸ்களைப் பார்க்க முடியாது. பாக்டீரியாக்களைப் போல வைரஸ்கள் பெரியவை அல்ல. மிக நுண்ணியவை என்பதால் பல வகை வைரஸ்களை எலக்ட்ரானிக் மைக்ரோஸ்கோப்புகளால் கூட பார்க்க முடியாது. அதனால், வைரஸ்கள் இருந்ததற்கான அறிகுறிகளையும், அடையாளங்களையும் வைத்து அனுமானிக்கப்படுபவைதான் டெஸ்டுகள். இந்த முறையில்தான் கொரோனா வைரசிற்கான RTPCR டெஸ்டும் செய்யப்படுகிறது. நோயாளியிடம் எடுக்கப்படும் சளியை பரிசோதிக்கும் போது, அதில் எத்தனை சி.டி. வேல்யூ (Cycle threshold) இருந்தால் பாசிடிவ் கொடுக்கலாம் என்றும் அரசு வழிகாட்டுதல்களை அறிவிக்கும். புதிய பரிசோதனைகளுக்கான அளவீடுகளை ICMR எனப்படும் Indian Council For Medical Research எனும் அமைப்புதான் வெளியிடுகிறது. இந்த இடத்தில் ஒரு உதாரணம் சொன்னால் பிரச்சினை எளிமையாகப் புரியும்.

                        நம் வீட்டின் உயரம் இப்போது 10 அடி என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். ஒரு அரசு நிர்வாகம் நினைத்தால் ஒரே ஒரு வினாடியில் நம் வீடுகளின் உயரத்தினை 12 அடியாக உயர்த்தி விட முடியும். எப்படி என்ற ரகசியம் தெரிந்தால் ஆச்சரியமாக இருக்கும். நம் வீட்டின் உயரம் 10 அடி என்று நாம் எவ்வாறு உறுதி செய்து கொண்டோம்? ஏற்கனவே, உலக அளவில் உள்ள அளவீட்டு முறைகளின் படி 12 அங்குலம் என்பது ஒரு அடி என்ற கணக்கினைக் கொண்டுதான் நம் வீட்டை அளந்தோம். திடீரென இந்திய அரசு ‘சுதேசி அளவீடு’களை வெளியிடுகிறது. உலக நாடுகள் பின்பற்றுவதை நாம் ஏன் பின்பற்ற வேண்டும்? என்று இனிமேல், ஒரு அடி என்பது நம் நாட்டில் 10 அங்குலம்தான் என்று அறிவித்து விட்டால் என்ன ஆகும்? நம் வீட்டின் உயரம் 120 அங்குலமாக இருக்கிறது. எனவே, பழைய கணக்கின் படி 10 அடி. புதிய அறிவிப்பின் படி ஒரு அடிக்கு 10 அங்குலம் என்பதால் இப்போது 12 அடி. ஒன்றுமே செய்யாமல், நம் வீட்டின் உயரம் 12 அடியாக மாறிவிடும் அற்புதம் இதுதான். இதே போல அங்குலத்தை உயர்த்துவதன் மூலம் அடியைக் குறைக்கவும் செய்யலாம். வீட்டின் உயரம் கூடுவதும், குறைவதும் வீட்டின் கையில் இல்லை. மாறாக, அளவீடுகளின் கையில் இருக்கிறது.

                                ICMR ஏப்ரல் ஐந்தாம் தேதி கொரோனா டெஸ்ட் முடிவுகள் குறித்து ஒரு அறிவிப்பை வெளியிட்டுள்ளது. RTPCR டெஸ்டில் சி.டி. வேல்யூ என்பது சாதாரணமாக பலருக்கும் இருப்பதுதான். இதன் எண்ணிக்கையைப் பொறுத்துத்தான் பாசிடிவா? அல்லது நெகடிவா? என்று முடிவு செய்ய முடியும். இதுவரை உலகம் முழுவதும் சி.டி. வேல்யூ 40 இருந்தால் பாசிடிவ் என்று பின்பற்றி வருகிறார்கள். அதுவும் டெஸ்ட் கிட்டினை தயாரிக்கும் நிறுவனங்களைப் பொறுத்து இது மாறுபடும். இப்படி சி.டி.வேல்யூ 40 இருந்தால் பாசிடிவ் கொடுத்துக் கொண்டிருந்த நம் மருத்துவமனைகள் ஏப்ரல் ஆறாம் தேதியில் இருந்து 35 இருந்தால் பாசிடிவ் கொடுக்கலாம் என்று ICMR அறிவித்திருக்கிறது.


                        இந்த அறிவிப்பினைப் பின்பற்றினால், பாசிடிவ் எண்ணிக்கை உயருமா? குறையுமா? இதே எண்ணிக்கை கொரோனா தர்மயுத்தம் 1.0 இல் சி.டி. வேல்யூ 24 ஆகவெல்லாம் பின்பற்றப்பட்டிருக்கிறது. பின்பு, கூடுதலாகவும் பின்பற்றப்பட்டிருக்கிறது. இப்போது கொரோனா தொற்று அதிகமாவதும் – குறைவதும் கொரோனாவின் கையில் இல்லை. நிறுவனங்கள் கையிலும், அரசின் கையிலும் இருக்கிறது. இப்போதைய கொரோனா எண்ணிக்கை மாறுபாட்டிற்கு இது மட்டுமே காரணம் என்று சொல்லவில்லை. இதுவும் மிக முக்கியமான கவனிக்கப்பட வேண்டிய காரணம் என்று புரிந்து கொள்வது அவசியம்.

                        கொரோனாவால் பாதிக்கப்பட்டு, கொரோனா தடுப்பூசிகளை அதிகம் பயன்படுத்திய நாடுகளின் பட்டியலில் அமெரிக்கா, இங்கிலாந்து, இந்தியா உள்ளன. இதே வரிசையில் கொரோனாவின் இரண்டாவது அலை உருவாகியிருப்பது தற்செயலானதுதானா? என்பதை நடுநிலையாக ஆய்வு செய்தால் உண்மைகள் வெளிவரக்கூடும்.

                        கொரோனா தர்மயுத்தம் 2.0 இன் மையமாக இருப்பது தடுப்பூசிகள்தான். இதுவரை வழக்கமாக பயன்படும் தடுப்பூசிகளின் அர்த்தம் கொரோனா தடுப்பூசியின் வருகையால் மாறியிருக்கிறது. ஏற்கனவே புழக்கத்தில் இருக்கும் தடுப்பூசிகளைப் பயன்படுத்தினால் அந்த நோய் வராது என்று சொல்லபடுகிறது. உதாரணமாக, ஹெபடைடிஸ் பி தடுப்பூசி போட்டுக் கொண்டால் பி வைரஸ் மஞ்சள் காமாலை வராது என்று சொல்வார்கள். போலியோ சொட்டு மருந்து எடுத்துக் கொண்டால் போலியோ வராது என்று சொல்வார்கள். கொரோனா தடுப்பூசியின் ஆச்சரியம் என்னவென்றால், இந்தத் தடுப்பூசி போட்டுக் கொண்டாலும் கொரோனா வர வாய்ப்பிருக்கிறதாம். இதுவரை தடுப்பூசி என்றால் என்ன? என்று அலோபதி மருத்துவர்கள் சொல்லிக் கொண்டிருந்த எல்லா விளக்கங்களும் கொரோனா தடுப்பூசிக்குப் பொருந்தவில்லை. இதில் இன்னொரு சிக்கலான விஷயம் ’இது அனைவருக்கும் கட்டாயமல்ல’ என்ற அறிவிப்பு. மத்திய, மாநில அரசுகள் கொரோனா தடுப்பூசி குறித்த அறிவிப்புகளில் தன்விருப்பத்தோடு இதனை பயன்படுத்திக் கொள்ளுமாறு அறிவித்துள்ளன. இது கட்டாயம் அல்ல என்றும் ஊடகங்கள் வழியாக அறிவிக்கப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கின்றன. (இந்தியாவில் எந்தத் தடுப்பூசியுமே கட்டாயம் அல்ல என்பது வேறு விஷயம்).

            


           கொரோனா தடுப்பூசியைத் தயாரித்த நிறுவனமோ, அதனை அங்கீகரித்த ஆய்வு நிறுவனமோ, பயன்படுத்தும் அரசுகளோ ’இந்த தடுப்பூசியால் ஏதேனும் விளைவுகள் ஏற்பட்டால் தாம் பொறுப்பில்லை’ என்று அறிவித்துள்ளன. மருத்துவக் காப்பீடு வழங்கும் எல்லா நிறுவனங்களும் ’கொரோனா தடுப்பூசியினால் பின்விளைவு ஏற்பட்டால் அது காப்பீட்டிற்குள் வராது’ என்றும் அறிவித்துள்ளன. எனவே தான் அரசுகள் இதனை சுய விருப்பத்தோடு எடுத்துக் கொள்ளச் சொல்கின்றன. ஒருபுறம் தன்னார்வத்தோடு எடுத்துக் கொள்ளச் சொல்லும் அறிவிப்புகள். இன்னொருபுறம், பணியாளர்களை நிர்பந்திக்கும் அரசு, தனியார் நிறுவனங்களின் அறிவிப்புகள். உதாரணமாக, தென்னிந்திய ரயில்வே தன் ஊழியர்களுக்கு ஒரு அறிவிப்பினைச் செய்திருக்கிறது. 72 மணி நேரத்திற்குள் கொரோனா தடுப்பூசியைக் கட்டாயமாகப் போட்டுக் கொள்ள வேண்டும், இல்லையென்றால் போட்டுக் கொள்ளும் வரை கட்டாய விடுப்பு அளிக்கப்படும் – என்பதுதான் அந்த அறிவிப்பு. இதே போல, பல தனியார் நிறுவனங்கள் தம் பணியாளர்களை நிர்பந்திக்கின்றன. ஆனால், அரசுகள் தனிப்பட்ட விருப்பத்தின் அடிப்படையிலேயே தடுப்பூசிகள் வழங்கப்படுகின்றன என்று நீதிமன்றத்திலும், அறிவிப்பிலும் சொல்லிக் கொண்டிருக்கின்றன.



                      கொரோனா தடுப்பூசி சிலருக்கு பின்விளைவுகளை ஏற்படுத்தும் என்று அதனைத் தயாரித்த நிறுவனமே அறிவித்திருக்கிறது. கொரோனா தடுப்பூசியால் மார்ச் மாதம் 18 ஆம் தேதி வரை 103 பேர் இறந்து போயிருக்கிறார்கள் என்பதை இந்திய சுகாதாரத்துறை தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தின் மூலம் அளிக்கப்பட்ட பதிலில் உறுதி செய்திருக்கிறது. இன்னும் பல உறுதி செய்யப்படாத, பதிவு செய்யப்படாத பின்விளைவுகள் தனி. குறிப்பாக, உடலில் ஒவ்வாமை அறிகுறி இருக்கும் நபர்களுக்கு இந்த தடுப்பூசி அதிகமான விளைவுகளை ஏற்படுத்தலாம் என்று மருந்து நிறுவனங்கள் அறிவித்துள்ளன. இந்த அடிப்படையில்தான் அரசு தடுப்பூசியைக் கட்டாயமாக்கவில்லை. ஆனால், அரசு நிறுவனங்களில்/ தனியார் நிறுவனங்களில் பணிபுரியும் ஊழியர்கள் கட்டாயமாக தடுப்பூசி போடச் சொல்லி வற்புறுத்தப்படுகின்றனர். ஒரு ஒவ்வாமையுள்ள நோயாளிக்கு தடுப்பூசியிலிருந்து விலக்கு அளிக்க வேண்டும். ஆனால், நடைமுறையில் இந்த விலக்கிற்கான வாய்ப்பு அளிக்கப்படுகிறதா? மேலதிகாரிக்கு தடுப்பூசி போட்ட சான்றிதழ் மட்டும்தான் வேண்டும். அதைத்தவிர, எந்த அரசு அறிவிப்பும் – கட்டாயமல்ல என்கிற விளக்கங்களும் அவசியமல்ல.

                        அறிவியல் இன்னொரு அடிப்படைவாதமாக மாறிக் கொண்டிருக்கிறது. அது பேரிடர்காலங்களில் பெரும் மூட நம்பிக்கையாக உருவெடுத்து விடாமல் பாதுகாக்க வேண்டிய கடமை கல்வி கற்றோர் அனைவருக்கும் இருக்கிறது.    

#

 

செவ்வாய், 15 செப்டம்பர், 2020

சமூக நோய்க்கு மருந்தாய் ஒரு புதினம்!

கவிஞர்.வெண்புறா______________


மருத்துவத்தை இலக்கியத்திற்குள் கொண்டுவர முடியுமா? அல்லது மருத்துவம் சார்ந்த அனுபவங்களை நாவலாக்க முடியுமா? என்ற கேள்விக்கு, முடியும் என்று நிறுவுகிறது அ.உமர் பாரூக் எழுதிய 'ஆதுர சாலை'!

குறிப்பாக, மருத்துவ ஆய்வுக்கூடத்தை (லேப்) மையமாகக் கொண்டு ஆங்கில (அலோபதி) மருத்துவத்தின் அரசியலையும், பாரம்பரிய (சித்த) மருத்துவத்தின் தேய்மானத்தையும் 'வெப்பம்', 'குளிர்ச்சி' என்ற இரண்டு பகுதிகளாக அலசுகிறது இந்நாவல்.

மருத்துவ ஆய்வுக்கூட தொழில்நுட்பம் படித்த ஒரு இளைஞனின் பார்வையில் இருந்து விரியும் இந்த நாவல், சேவையாக இருக்கவேண்டிய மருத்துவம் சந்தையாக மாறி மனிதநேயமும் பரிவுமற்ற மனிதர்களை எவ்வாறு உற்பத்தி செய்கிறது என்பதை மிக நுட்பமாக சித்தரிக்கிறது. சில சம்பவங்கள் காட்சி படிமமாக நம்மை உணர வைத்து கலங்கடிக்கவும் பதைபதைக்கவும் வைப்பதோடு, கற்பனைக்கு அப்பாற்பட்டு உண்மைக்கு நெருக்கமான சம்பவங்களை தயவுதாட்சண்யமின்றி தோலுரிக்கிறது.

உதாரணத்திற்கு சொல்வதென்றால், கருத்தரிப்புக்காக செய்யப்படும் நாகரிகமற்ற 'வைத்தியமுறை'யும்...
அலட்சியத்தால் ஒவ்வாத ரத்தத்தை நோயாளிக்கு ஏற்றி செய்யப்படும் 'மருத்துவக் கொலையும்'... பொறுப்பற்ற முறையில் கர்ப்பப்பையை அகற்றும் 'அறுவை சிகிச்சை'யில் நேர்ந்த துயரமும் அதிரச்செய்யும் எதார்த்தங்களாகும்.

அதனால்தான், ஆரம்பத்திலேயே
//இந்நாவலில் வரும் பகுதிகளோ, கதாபாத்திரங்களோ யார் மனதையேனும் புண்படுத்தியிருந்தால் உரிய சிகிச்சை எடுத்துக்கொள்ளும்படி அறிவுறுத்தப்படுகிறார்கள். ஏனெனில், இவை கற்பனைகளால் உருவாக்கப்பட்டவை அல்ல. சமூகத்தால் விளைவிக்கப்பட்டவை.// என்ற 'டைட்டில்' கார்டோடு நாவல் துவங்குகிறது...
*
படிப்பை முடித்துவிட்டு நிறைய கனவுகளுடன், பல மருத்துவமனைகளோடு ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட (யுனைடெட்) மருத்துவ ஆய்வுக்கூடத்தில் வேலைக்குச் சேரும் அந்த இளைஞன், பெரும்பாலும் 'தியரியாகவே' படித்த ஆய்வுக்கூட பரிசோதனைகளை இனி 'பிராக்டிக்கலாக' செய்யலாம் குறிப்பாக, மைக்ரோஸ்கோப்பின் ஈர்ப்புக்காகவே தேர்வு செய்த இந்த படிப்பின் பலனை முழுமையாக இனி அனுபவிக்கலாம் என்று நினைத்து வேலையில் சேர்கிறான். ஆனால் அதற்கு நேர்மாறாக நகரில் உள்ள பல மருத்துவமனைகளில் (கிளினிக்) இருந்து தங்கள் லேப்பிற்கு நோயாளிகளை அனுப்பி வைக்கும் டாக்டர்களுக்கு 'கமிசன் கவர் கொடுக்கும் வேலையை' அவனுடைய சீஃப் கொடுக்கும்போது அப்படியே உடைந்துபோய் விடுகிறான்...

ஒரு லட்சிய வேட்கையுடன் தேர்வு செய்த படிப்போடும் கிடைத்த வேலையோடும் முழுமையாக ஒன்றமுடியாத அளவுக்கு 'பணம்' மட்டுமே பிரதானமாகி லஞ்சமும், லாபவெறியும், அலட்சியப் போக்கும் மலிந்துகிடப்பதை சகிக்கமுடியாமல் சோர்ந்து போகும்போதுதான் டாக்டர் அன்பு அவனுக்கு நெருக்கமாக வந்து நிற்கிறார். மருத்துவத்துறையில் புரையோடிக்கிடக்கும் அத்தனை சீரழிவிற்கும் நேர் எதிரானவர் டாக்டர் அன்பு.

மருத்துவத்தின் அடிப்படை 'நோயறிதலே' என்றும் ஆனால், இன்றைய மருந்துகளில் இருந்து மருத்துவம் வரை அனைத்தும் லாபம் கொழிக்கும் வணிகமயமாகிப் போனதால், அது இரண்டாம்பட்சமாகி மருந்துகளைக் கொட்டும் குப்பைத்தொட்டிகளாக மனித உடலை கட்டமைக்கும் வேலையைத்தான் அலோபதி மருத்துவம் செய்துகொண்டிருக்கிறது என்ற சிந்தனையும், மாற்று செயல்பாடும் கொண்டவராக மட்டுமின்றி கனிவும் பரிவும் கொண்ட மருத்துவராக இருப்பதால், இயல்பாகவே டாக்டர் அன்புவின் சிந்தனையிலும், நேசத்திலும், வெளிப்படைத்தன்மையிலும் கரைந்து வேறு ஒரு புதிய உலகத்திற்குள் அவன் பிரவேசிக்கத் துவங்குகிறான்.

யுனைடெட் லேப், கல்லூரி, அன்பு கிளினிக், மருத்துவமனை லேப் ஆகிய களங்களில் அந்த இளைஞன் பயணிக்கும் இந்நாவலில் பல்வேறு மனிதர்களுடன் நாமும் கூடவே பயணிப்பது போன்ற நெருக்கத்தை உணரமுடியும். குறிப்பாக யுனைடட் லேப்பில் அவனைச் சுற்றிலும் அன்பால் நிறைந்த அக்காக்கள் அரசி, ராணி, கலா, ரோகிணி (வயதில் குறைந்த அக்கா!) மற்றும் மாரியம்மாள் பாட்டி, சீஃப் மில்ட்ரி, கதிர், பள்ளி மாணவன் பார்த்தி, கல்லூரி மாணவர்கள் பிரதீப், பாஸ்கர், செல்லம், மாரி, மூர்த்தி, அகமது, கல்லூரி பிரின்ஸ்பால் கோபாலகிருஷ்ணன், மருத்துவமனை லேப் ஊழியர்கள் ராஜன், ராமர் மற்றும் நண்பர் ரவி இவர்களெல்லாம் உண்மைக்கும் புனைவுக்குமான இடைவெளியை நிரப்பும் கதாபாத்திரங்கள்.

டாக்டர் அன்பு... இதுதான் இந்நாவலின் ரத்தமும் சதையுமான உயிர்த்துடிப்பான கதாபாத்திரம். இளைஞனுடன் டாக்டர் அன்பு உரையாடும் - செயல்படும் பகுதிகள் மிகவும் முக்கியமானவை அனைவராலும் அறியப்பட வேண்டியவை.

இந்நாவல், சித்த மருத்துவமா? அலோபதி மருத்துவமா? என்று இரண்டையும் எதிரெதிர் நிலையில் நிறுத்துவதாக நான் புரிந்துகொள்ளவில்லை... மாறாக ஒரு நாட்டின் அல்லது ஒரு பகுதியின் அறம் சார்ந்த பாரம்பரிய மருத்துவமுறைகளை அழிக்கும் தன்மையும், எந்த அறமுமின்றி பணத்திற்காக எதையும் செய்யத்துணியும் வணிகத் தன்மையும

் அலோபதி மருத்துவம் கொண்டிருக்கிறது என்பதாகத்தான் இதன் உள்ளடக்கம் இருக்கிறது.

இந்நாவல் குறித்து விவாதிப்பதற்கும் விமர்சிப்பதற்கும் இடம் இருந்தாலும், இது பரவலாக பேசப்படுவதும் எல்லோராலும் வாசிக்கப்படுவதும் மிகவும் அவசியமானது. ஏனெனில்... அறமும் மனிதநேயமும் பின்னிப்பிணைந்த அன்றைய பாரம்பரிய மருத்துவத்தின் அழிவிலிருந்து இன்றைய ஈவிரக்கமற்ற -  வணிகமயமாக்கப்பட்ட மருத்துவத்தின் பெருங்கேடுகள் வரை அழுத்தமாக தடம் பதித்து செல்கிறது 'ஆதுர சாலை'.
*
பதிப்பகம் : டிஸ்கவரி புக் பேலஸ்.

சனி, 5 செப்டம்பர், 2020

ஒற்றை மருத்துவத் திணிப்பு எனும் சர்வாதிகாரம்

 

தமிழர்கள் நாகரீகமற்றவர்கள்; சங்க காலம் என்பது இனக்குழு வாழ்வியலின் தொடர்ச்சிதான் – என்று இந்திய வரலாறு தமிழ் மக்களை குறைத்து மதிப்பிட்டது. கீழடி முதலான அகழாய்வுகளின் மூலம் தமிழர்களின் நகர நாகரீகமும், வாழ்வியல் செழுமையும் அறிவியல் பூர்வமாக நிரூபிக்கப்பட்டன.

இதே நிலைதான் ஆங்கில மருத்துவம் இந்தியாவிற்கு வந்த போதும் இருந்தது. இந்திய நிலப்பரப்பில் வாழ்பவர்கள் உடல்நலம் பற்றியும், மருத்துவம் பற்றியும் அறியாத மூட நம்பிக்கையாளர்கள் என்பதுதான் ஐரோப்பியர்களின் நம் மருத்துவ அறிவு குறித்த கருத்து.

இந்திய மருத்துவக் கவுன்சில் (Medical Council of India) எனும் பெயர் தாங்கிய இந்திய ஆங்கில மருத்துவக் கவுன்சில் தன் இணையதளத்தில் இந்திய மருத்துவ வரலாற்றை இவ்வாறு குறிப்பிட்டிருக்கிறது. . .

 சுதந்திரமடைவதற்கு ஆயிரம் வருடங்களுக்கு முன்னர் இந்தியாவானது மதம் மற்றும் கலாச்சார மோதல்கள் நிகழும் ஒரு விளையாட்டு மைதானமாகவே இருந்தது. இந்த நீண்ட கால அரசியல் சச்சரவுகள் இந்தியாவின் சமூக, பொருளாதார மற்றும் கலாச்சாரத்தில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின. இதன் விளைவாக, அப்போதிருந்த மரபு வழி மருத்துவங்கள் படிப்படியாக நலிவுற்று, சிதைந்து போனதோடு, அறிவற்ற சுயநலவாத போலி மருத்துவர்களால் (Uncultured Quacks) ஆக்கிரமிக்கப்பட்டு மாசுபடுத்தப்பட்டது.

இந்த நிலையில்தான் மேற்கத்திய அலோபதி மருத்துவம் இந்தியாவில் நுழைந்து, கல்வியறிவு பெற்ற இந்திய சமூகத்தினரின் நடுநிலையான மனதை தனது அறிவியல் கண்ணோட்டத்தால் ஈர்த்தது. அதுவரை இந்திய மருத்துவ வரலாற்றில் கோலோச்சிக் கொண்டிருந்த ஆயுர்வேத மருத்துவமும், சித்த மருத்துவமும் பழங்கதைகளாயின. . . (www.tnmed-icalcouncil.org/Ethics - வாழத்தகுதியற்றவனா மனிதன்? - இல சண்முகசுந்தரம்) 

இந்த ஐரோப்பிய மனநிலையை இன்றைய கல்வியறிவு பெற்ற சமூகம் எந்த எதிர் கேள்வியுமின்றி அப்படியே ஏற்றுக் கொள்கிறது. உண்மையில் இந்திய மரபுவழி மருத்துவங்கள் அறிவற்ற போலிமருத்துவர்களால் பின்பற்றப்பட்டு வந்ததா? ஆங்கில மருத்துவத்தை வரவேற்றவர்கள் நடுநிலையான மனதால் அறிவியல் கண்ணோட்டத்தால்தான் ஏற்றுக் கொண்டார்களா?

இந்தியர்களின் மருத்துவ அறிவு

ஆங்கிலேயர்கள் குறிப்பிடும் அதே ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தமிழ்நாட்டின் காஞ்சிபுரம் அருகிலுள்ள உத்திரமேரூரில் வாழ்ந்த மக்களின் வாழ்க்கை மற்றும் உள்ளாட்சி முறை பற்றிய செய்திகளை நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட கல்வெட்டுகள் சொல்கின்றன. பல்லவர், பாண்டியர், சோழர், விஜய நகர வம்சங்களின் கல்வெட்டுகளில் இருந்துதான் நாம் தமிழ் மக்களின் சிறந்த குடலோலைத் தேர்தல் பற்றி அறிந்து கொண்டோம். ஒன்பதாம் நூற்றாண்டு முதல் பதினாறாம் நூற்றாண்டு வரை நடைபெற்ற குடவோலை முறைத் தேர்தல்களில் யாரெல்லாம் வாக்களிக்க முடியும்? என்று தகுதி நிர்ணயம் செய்யப்பட்டிருப்பதை இக்கல்வெட்டுகள் கூறுகின்றன.

அதெல்லாம் சரிதான். .  இந்த கல்வெட்டுகளுக்கும் மருத்துவத்துக்கும் என்ன தொடர்பு?

இத்தேர்தலில் பங்கேற்க பன்னிரெண்டாம் நூற்றாண்டில் நிர்ணயிக்கப்பட்டிருந்த குறைந்த பட்ச வயது 30. அதிக பட்ச வயது 60. இதற்கும் இரு நூற்றாண்டுகளுக்குப் பின்பு, பதினான்காம் நூற்றாண்டில் நிர்ணயம் செய்யப்பட்ட குறைந்த பட்ச வயது 35. அதிகபட்ச வயது 70.

இந்தக் கல்வெட்டுச் செய்தியைப் பார்த்தவுடன் என்ன தோன்றுகிறது? 30 முதல் 60 வயதாக இருந்த தகுதியை, 35 இலிருந்து 70 வயதாக உயர்த்தியிருக்கிறார்கள். இது சாதாரண செய்திதானே?

நிச்சயம் இது சாதாரண செய்தியில்லை. ஏனெனில், ஆங்கில மருத்துவமும், இந்திய அறிவார்ந்த சமூகமும் சொல்கிறது . . .”இந்தியாவில் ஆங்கிலேயர்களும், அவர்கள் மருத்துவமும் வருவதற்கு முன்னால் இந்தியர்களின் சராசரி வயது 28 ஆக இருந்தது, பின்பு 34 ஆக உயர்ந்தது. தொடர்ந்து 48 ஆகவும், இப்போது 64 ஆகவும் இருக்கிறது”

நம்முடைய பாடநூல்கள் சொல்லும் மேற்கண்ட செய்தியையும், பதினான்காம் நூற்றாண்டு கல்வெட்டு செய்தியையும் ஒப்புநோக்கிப் பார்த்தால் செய்தியின் உள்நோக்கம் நமக்குப் புரிந்து விடும். குறைந்த பட்ச வயதே 35 என்றால் அன்றைய சராசரி வயது என்னவாக இருக்கும்? அதிகபட்ச வயது 70 ஆக இருக்கும் போது எவ்வளவு பேர் 70 வயது வரை வாழ்ந்திருப்பார்கள். . ?

1800 களில் இருந்து 1940 கள் வரைக்கும் எடுக்கப்பட்ட ஆங்கிலேய புள்ளி விவரங்களை மட்டும் வைத்துக் கொண்டு, பல்லாயிரம் ஆண்டு வாழ்வியலை எடை போட முடியுமா. . ? அப்படியான அனுமானத்தில் எழுதப்பட்ட வயது குறித்த செய்திகளைத்தான் நாம் ’நடுநிலை மனதுடனான அறிவியல்’ என்று கூறுகிறோம்.

கி.பி.1793 இல் இந்தியாவில் மருத்துவத்தின் நிலை என்னவாக இருந்தது என்பதை ஆங்கில மருத்துவர் எமிரிடஸ் தன் “மனிதனும், மருத்துவமும்” நூலில் குறிப்பிடுகிறார். இந்நூல் ஆக்ஸ்போர்டு பல்கலைக்கழக வெளியீடாக 2001 இல் வெளியிடப்பட்டுள்ளது.

1792 இல் மைசூர் யுத்தத்தில் கவஸ்ஜீ எனும் ஆங்கிலேயர் படையின் உதவியாளன் ஒருவன் திப்புசுல்தான் படையால் சிறைப்படுத்தப்பட்டான். அவனுடைய ஒரு கையும், மூக்கும் வெட்டப்பட்டன. இதே  போன்ற பாதிப்புகளுடன் உள்ள இன்னும் இருவருடன் சேர்ந்து, சிகிச்சைக்காகச் செல்கிறான் கவஸ்ஜீ. ஒரு செங்கல்சூளையில் வேலைபார்த்த ஒருவர் அவர்களுக்கு அறுவை சிகிச்சை செய்து, குணமாக உதவி செய்கிறார். அவர் ஒரு மரபு வழி மருத்துவர். இந்த அறுவை சிகிச்சையை பாம்பே பிரசிடென்சியைச் சேர்ந்த அறுவை சிகிச்சை மருத்துவர்களான தாமஸ் குரூசோ மற்றும் ஜேன்ஸ் பிண்ட்லே ஆகியோர் நேரடியாகப் பார்த்துள்ளனர். அவர்கள் இதனை படமாக வரைந்து, விரிவாக எழுதி, பின்னர் மெட்ராஸ் கெசட்டிலும் வெளியிட்டுள்ளனர்.

இந்த சரித்திர நிகழ்வினை சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தின் மேனாள் நீதியரசர் வெ.ராமசுப்பிரமணியன் சுட்டிக்காட்டி, ஒரு தீர்ப்பில் கீழ்க்கண்டவாறு விளக்குகிறார்.

“ஆயுர்வேதம் மற்றும் சித்தாவின் வரலாறு பல நூற்றாண்டுகள் பழமை வாய்ந்தது. இலக்கியமாகக் கூறினால் உயிரின் அறிவியல் என்று ஆயுர்வேதத்தைக் கூறலாம். ஆனால், அதனை ஒரு மருத்துவ முறை என்று குறுகியதாகக் கூறுவதால், அதன் உண்மையான நோக்கமும், விரிந்த பயன்பாடுகளும் நீர்த்துப் போகச் செய்யப்படுகின்றன. பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் போது இந்தியப் பாரம்பரிய மருத்துவ முறைகள் ஆதரவில்லாமல் மிக நலிவுற்றன. மிகவும் திட்டமிடப்பட்டு செய்யப்பட்ட பிரச்சாரத்தின் காரணமாக, இந்தியர்களின் மனங்களில் இருந்து அவை காணாமல் போகச் செய்யப்பட்டன. 19 ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியிலும்,, 20 ஆம் நூற்றாண்டின் துவக்கத்திலும் இந்திய மருத்துவ முறைகள் படிப்படியாக நீக்கப்பட்டு, மேலைநாட்டு நவீன மருத்துவ முறைகள் அதிகார மிக்க பிரிட்டிஷ் ஆட்சியால் திணிக்கப்பட்டன.”   (வாழத்தகுதியற்றவனா மனிதன்? - இல சண்முகசுந்தரம்)

கி.பி. 1700 களில் தமிழகத்தின் சித்த மருத்துவத்தின் நிலை என்ன என்பதை முனைவர் ஆனைவாரி ஆனந்தன் அவர்களின் ஆய்வேட்டின் குறிப்புகள் வழியாக அறியலாம்.

# மன்னர் நான்கான் பிரெட்ரிக் காலத்தில் 1706 இல் டேனிஷ் பாதிரிகள் மிஷன் தரங்கம்பாடியில் வந்து இறங்கியது. டென்மார்க், ஜெர்மன் டாக்டர்கள் ஷ்லேகல் மில்ஷ், பெஞ்சமின், க்னால், கோனிக், டேவிட் மார்டின், க்ளைன் போன்றோர் சித்த மருத்துவம் கற்க ஆரம்பித்தனர்.

# சித்த மருத்துவக் குறிப்புள்ள ஓலைச்சுவடிகளையும், மாதிரி மூலிகை தாவரங்களையும் ஜெர்மனிக்கு அனுப்பினர்.

# டேனிஷ் மன்னரின் ஆணைப்படி தரங்கம்பாடி, பொறையாறு மிஷன்களில் சித்த மருத்துவர்கள் அரசுப் பணியில் அமர்த்தப்பட்டனர்.

# மிஷன் பள்ளிகளில் தினமும் மூலிகை மருத்துவம் குறித்த பயிற்சிகளை நடத்திட ஆணையிடப்பட்டிருந்தது.

# சமஸ்கிருதத்தில் இருந்த மருத்துவக் குறிப்புக்கள் 1786 இல் ஆங்கிலத்திலும், 1802 இல் பிரெஞ்சிலும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு மேலை நாடுகளுக்கு அனுப்பப்பட்டன,

மருத்துவக் கல்வியின் சதி வரலாறு

ஜே.எஃப். பிலியோசாட் எனும் அறிஞர் “இந்திய மருத்துவமானது கிறித்து பிறப்பதற்கு 7 அல்லது 8 நூற்றாண்டுகளுக்கும் முன்பே நன்கு செழித்திருந்தது” என்று தன்னுடைய “The Classical Doctrines of Indian Medicine” எனும் நூலில் குறிப்பிட்டுள்ளார். பழந்தமிழகத்தின் மருத்துவ அறிவு குறித்து எண்ணற்ற தமிழிலக்கியங்களின் மூலம் அகச்சான்றுகளாக அறிய முடியும்.

இந்திய அரசின் சுற்றுச் சூழல் துறையினர் நிகழ்த்திய கணக்கெடுப்புப் படி மலைவாழ் பழங்குடி இனத்தவர்கள் மட்டும் சுமார் 7500 இற்கும் மேற்பட்ட மருத்துவத் தாவரங்களைப் பயன்படுத்தி வருவதாக கண்டறியப்பட்டுள்ளது. ஏறத்தாழ 70,000 குடும்பங்கள் இம்மருத்துவத்தைச் செய்து வருவதாகக் கணக்கிடப்பட்டுள்ளது. ஆங்கில மருத்துவம் பட்டி தொட்டியெங்கும் பரப்பப்பட்டுள்ள இக்காலத்தில் கூட, மூன்றில் இரண்டு பங்கு எலும்பு முறிவு சிகிச்சைகள் மரபுவழி மருத்துவர்களால் செய்யப்படுவதாகப் பதிவு செய்துள்ளார் டாக்டர் ஏ.வி..பாலசுப்பிரமணியன். (Folio of Indian Health Tradition – 8.10.2000).

தென்னிந்தியாவில் இருளர்கள், நாவிதர்கள், கொல்லார் இன மக்கள், இலம்பாடியார் போன்ற பல இன மக்களும் ஆதி மருத்துவர்களாகப் பணிபுரிந்ததை பல வரலாற்று நூல்களும், ஆய்வு நூல்களும் பதிவு செய்துள்ளன. ஆயுர்வேதம், சித்த மருத்துவம், யூனானி மருத்துவம், யோக சிகிச்சை, இயற்கை மருத்துவம், திபெத்திய மருத்துவம், போன்ற முழுமையான மருத்துவங்களும், எலும்பு முறிவு சிகிச்சை, மஞ்சட்காமாலை சிகிச்சை, நஞ்சு முறிவு சிகிச்சை,, பிரசவம் மற்றும் பண்டுவம் பார்த்தல், தோல் சிகிச்சைகள் என பல வகைகளில் நம் நாடு முழுவதும் மரபுவழி மருத்துவங்கள் மக்கள் மருத்துவமாக செழுமையுற்று இருந்தது. (சித்த மருத்துவ வரலாறு – முனைவர் ஆனவாரி ஆனந்தன், உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவன ஆய்வேடு)

ஆங்கிலேய ஆட்சிக்காலத்தில் 1822 ஆம் ஆண்டு ஜூன் 21 ஆம் தேதி இந்திய மருத்துவங்களையும், ஆங்கில மருத்துவத்தையும் இணைத்து கற்றுத்தருவதற்கான ”நேட்டிவ் மெடிகல் இன்ஸ்டியூசன்” என்ற மருத்துவக் கல்லூரி கல்கத்தாவில் துவங்கப்பட்டது. அதே காலத்தில் இந்தியாவின் பல பகுதிகளில் ஆயுர்வேதமும், யுனானி மருத்துவமும், சித்த மருத்துவமும் பயிற்று விக்கப்பட்டு வந்தது. 1833 இல் வில்லியம் பெண்டிங் பிரபு இந்தியாவின் மருத்துவக் கல்வி குறித்து ஆராய்வதற்காக ஒரு குழுவை உருவாக்குகிறார். அப்போது உருவாக்கப்பட்டதுதான் கல்வி குறித்து ஆராய்வதற்காக அமைக்கப்பட்ட மெக்காலே குழுவும்.

1834 ஆம் ஆண்டு டாக்டர் ஜான் கிராண்ட் தலைமையிலான மருத்துவக் கல்வி ஆய்வுக்குழு தன் அறிக்கையை சமர்ப்பிக்கிறது. மெக்காலேவின் கல்வித்திட்டம் உருவான 1835 ஆம் ஆண்டிற்குப் பிறகுதான் மரபுவழி மருத்துவங்கள் குறித்த பிரிட்டிஷ் அரசின் பார்வையும், கொள்கையும் மாறுகிறது என்பதையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். இந்த அறிக்கைக்குப் பின்பாக நேட்டிவ் மெடிகல் இன்ஸ்டியூசன் கலைக்கப்படுகிறது. கல்கத்தா மருத்துவக் கல்லூரியில் பயிற்றுவிக்கப்பட்டு வந்த ஆயுர்வேத மருத்துவப் படிப்புக்கும் தடை விதிக்கப்படுகிறது. தொடர்ந்து,  1835 ஆம் ஆண்டில் ஆங்கில மருத்துவக் கல்லூரிகள் உருவாக்கப்படுகின்றன.

ஆங்கில மருத்துவக் கல்லூரிகள் மூலம் போதிய மருத்துவர்களை இங்கு உருவாக்க முடியவில்லை. 1877 ஆம் ஆண்டு கணக்கின் படி இந்தியாவில் முறையாக மருத்துவம் பயின்றிருந்த மருத்துவர்கள் எண்ணிக்கை – 8000 பேர். அதில் ஆங்கில மருத்துவம் பயின்றவர்கள் 450 பேர் மட்டுமே. மருத்துவக் கல்லூரி துவங்கப்பட்டு சுமார் 42 ஆண்டுகளில் ஆங்கில மருத்துவம் படித்தவர்கள் எண்ணிக்கை 450 மட்டுமே.  இது அன்றைய ஆங்கில மருத்துவத்தின் மீதான மக்களின் எதிர்ப்பைக் காட்டுகிறது என்று கூறி, பின்வருமாறு தொடர்கிறார் கட்டுரையாளர் இல. சண்முகசுந்தரம். (வாழத்தகுதியற்றவனா மனிதன்?)

”இலவச மருத்துவமனைகளைக் கட்டி, மருந்து – மாத்திரைகளை இலவசமாய் அளித்த பின்பும் தமது மருத்துவ முறையை ஏன் மக்கள் ஏற்றுக் கொள்ள மறுக்கிறார்கள்? அதற்கான காரணம் என்னவென்று பிரிட்டிஷ் அரசு ஆராய்கிறது. குழந்தை பிறப்பு முதல் அன்றாட வாழ்க்கைக்குத் தேவையான அத்தனை அம்சங்களும் மக்கள் பின்பற்றும் மரபு வழி மருத்துவங்களில் இருப்பதைப் பார்க்கிறது அரசு. ம்ரபு மருத்துவத்தின் மகத்துவம் இந்திய மண்ணில் வேர் கொண்டிருக்கும் வரை ஆங்கில மருத்துவத்டிற்கு அந்தஸ்து கிடைக்காது என்பதை பிரிட்டிஷ் அரசு உணர்கிறது.”

          இந்திய வரலாற்றாளர் கே.என்.பணிக்கர், பேராசிரியர் ராய் மெக்லியாய்டு முன்வைக்கும் கீழ்க்கண்ட கருத்தினை வழிமொழிகிறார்.

    “மேற்கத்திய மருத்துவம் என்பது ஒரு கலாச்சார ஆயுதமாகும். அது தன்னளவில் ஒரு கலாச்சார நிறுவனமாகவும். மேற்கத்தியத்தை விரிவு செய்யும் நிறுவனமாகவும் இரட்டைச் செயலை செய்துள்ளது.”

சிதைக்கப்படும் மரபுவழிக் கல்வி

 1921 – 22 ஆம் ஆண்டுகளில் ஆங்கில மருத்துவ முறையில் சிகிச்சை எடுத்துக் கொண்டோர் எண்ணிக்கை – 37,626 பேர். அதே ஆண்டில் ஆயுர்வேத மருத்துவத்தில் சிகிச்சை எடுத்துக் கொண்டோர் எண்ணிககை – 1,22,238. இது வரலாற்று அறிஞரும்  பேராசிரியருமான கே.என்.பணிக்கர் அவர்கள் குறிப்பிடும் புள்ளி விவரம்.

”என்பது சதவிகித மக்களுக்கு சேவை அளித்துக் கொண்டிருக்கும் மரபுவழி மருத்துவர்களை அங்கீகரிக்காமல், இருப்பது ஆங்கில மருத்துவர்கள் மூலம் செய்யப்பட்ட தீண்டாமை – என்று விமர்சித்துள்ளார் கட்டுரையாளர் ரோகர் ஜெப்ரி.

         1920 களில் தமிழகத்தில் சித்த மருத்துவத்தை மீட்டெடுக்கும் குரல்கள் வலுப்பெறுகின்றன. ஒருவழியாக மெட்ராஸ் மாகாண அரசு 1924 ஆம் ஆண்டில் சித்தா, யுனானி, ஆயுர்வேத மருத்துவ முறைகளைக் கற்றுத்தருவதற்கான மருத்துவப் பள்ளியை சென்னையில் துவங்குகிறது. சுதந்திர இந்தியாவில் 1949 ஆம் ஆண்டு பாரம்பரிய மருத்துவக் கல்லூரி என இந்த மருத்துவப் பள்ளி பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட்ட்து. அதற்குப் பிறகு,சென்னையில் இருந்து சித்த மருத்துவக் கல்லூரி என்ற பெயரோடு திருநெல்வேலிக்கு  இடம் மாற்றம் செய்யப்பட்டது. (சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தமிழக அரசு கல்லூரியில் போதிய வசதிகள் இல்லை என்று காரணம் சொல்லி இதனை மூட முயற்சித்தது தனிக்கதை).

  சுதந்திர இந்தியாவில் மரபுவழி மருத்துவங்களுக்கென தனிக் கல்லூரிகள் உருவாக்கப்படுகின்றன. தமிழகத்திலும் உருவாயின. எப்படியோ மரபு வழி மருத்துவங்களுக்கான அங்கீகாரத்தையும், கல்லூரிகளையும் அரசு வழங்கி விட்டது. . இது மரபு வழி மருத்துவத்திற்காக போராடியவர்களின் வெற்றி என்று நீங்கள் கருதுவீர்களானால், மருத்துவக் கல்வி குறித்து நாம் இன்னும் பேச வேண்டியிருக்கிறது.

       அப்படி உருவாக்கப்பட்ட மரபுவழி மருத்துவக் கல்லூரிகளில் என்ன கற்றுத்தந்தார்கள் என்பதும், யார் கற்றுத்தந்தார்கள் என்பதும் மிகவும் முக்கியமானவை.

      மருத்துவக் கல்வியின் தவிர்க்க முடியாத பகுதிகளாக இருப்பவை மூன்று. உடல் குறித்துப் படிக்கும் உடலியல், குறிப்பிட்ட மருத்துவத்தின் நோயறிதல் மற்றும் சிகிச்சை. இம்மூன்றையும் கோட்பாட்டு அடிப்படையிலும், செய்முறையிலும் கற்றுத் தேர்வதுதான் மருத்துவக் கல்வி. உதாரணமாக, சித்த மருத்துவம் கற்க வேண்டுமானால் உடலியலும், சித்த மருத்துவத்தின் நோயறிதல் முறைகளும், சித்த மருத்துவத்தின் சிகிச்சை முறைகளும் படிக்க வேண்டும். நோயறிதலில் சித்த மருத்துவத்தின் தனித்தன்மையான முறைகளான கேட்டறிதல், தொட்டறிதல், பார்த்தறிதல் ஆகியவற்றையும், சிகிச்சையில் சித்த மருத்துவத்தின் மூலிகை சிகிச்சை, உணவு சிகிச்சை, ரசாயன சிகிச்சை போன்றவற்றையும், அவற்றின் வித விதமான மருந்து செய் முறைகளையும் கற்க வேண்டும்.     

       ஆனால், நடைமுறையில் சித்த மருத்துவக் கல்லூரிகளின் பாடத்திட்டம் வேறு மாதிரியானது. இதைப் புரிந்து கொள்ள நோயறிதல் முறை பற்றி சற்றே ஆழமாகச் செல்லலாம்.

           வயிற்று வலி என்று சொன்னால் ஆங்கில மருத்துவத்தில் வலி குறைக்கும் மருந்துகளைக் கொடுத்து சிகிச்சை அளிப்பது போல, சித்த மருத்துவத்தில் மருத்துவம் பார்க்க முடியாது. வயிற்று வலி வரும் எல்லாருக்கும் ஒரே மருந்தைக் கொடுத்து ஆங்கில மருத்துவத்தில் சிகிச்சை அளிக்க முடியும். ஆனால், சித்தாவில் உடலின் முக்கூறுகளின் நிலை அறிந்தே மருந்து கொடுக்க முடியும். மரபுவழி மருத்துவங்களின் கோட்பாடு அடிப்படையில் உடல் பஞ்சபூதங்களால் ஆனது. அவற்றின் தன்மை  சீராக இருக்கும் வரை உடலில் நோய்கள் வராது. நம் வாழ்க்கை முறையால் பஞ்சபூதங்கள் சீர்குலையும் போது அது தொந்தரவுகளாக வெளிப்படுகிறது. இந்த் சீர்குலைவு உடலில் எவ்வாறு பாதிப்பை ஏற்படுத்துகிறது என்பதை சித்த மருத்துவத்தின் நாடிப்பரிசோதனை மூலம் வாதம், பித்தம், கபம் என்ற முக்கூறுகளின் நிலையை அறிகிறார்கள். இதற்குப் பின்புதான் சிகிச்சை.

            இப்போது வயிற்று வலிக்கு வருவோம். முக்கூறுகளின் அடிப்படையில் , அதன் கலவைக்குத் தகுந்தவாறுதான் வயிற்று வலிக்கு சிகிச்சை அளிக்க முடியும். வாதம் கூடியதால், பித்தம் கூடியதால், கபம் கூடியதால், வாதமும் பித்தமும் கூடுவதால், கபமும் வாதமும் கூடுவதால், பித்தமும் கபமும் கூடுவதால். . .இப்படி பகுத்துப் பகுத்து ஒரு காரணியை வந்தடைவார்கள். அந்தக் காரணியைச் சீர் செய்யும் மருந்தினைத் தயார் செய்து கொடுப்பதே சித்த மருத்துவத்தின் அடிப்படை.யும், தனிச்சிறப்பும். அப்படி முக்கூறுகளின் வழியாக அறிந்த காரணியை சீர் படுத்துவதுதான் சிகிச்சையே தவிர, நோயாளி சொல்லும் தொந்தரவுக்கு நேரடியாக மருந்தளிப்பது சித்த மருத்துவத்தின் கோட்பாடு அல்ல.

          இதே போல்தான் ஒவ்வொரு மரபு வழி மருத்துவ முறைக்கும் தனித்தனியான நோயறிதல் முறைகள் உள்ளன, இந்த நோயறிதல் முறைகளின் வழியாகத்தான் அம்மருத்துவத்தின் சிகிச்சையின் பலனும் அமையும்.

    இதே போல ஆங்கில மருத்துவத்தின் நோயறிதல் முறைகளாக ஸ்டெதாஸ்கோப்பில் துவங்கி, பி.பி.அபேரடஸ், இ.சி.ஜி, எக்ஸ்ரே, ஸ்கேன், லேபரட்டரி பரிசோதனைகள் . . இப்படித் தொடர்கிறது. இதன் அடிப்படையில் ஆங்கிலமருத்துவம் மருந்துகளைப் பரிந்துரைக்கிறது.

          இந்த அடிப்படைகளைப் புரிந்து கொண்டு விஷயத்திற்கு வருவோம். இந்தியாவின் மரபு வழிக் கல்லூரிகளின் பாடத்திட்டம் யாரால் உருவாக்கப்பட்டன தெரியுமா. . ?  பெரும்பாலான ஆங்கில மருத்துவர்களால்.

            எனவே, சித்த மருத்துவத்தின் நோயறிதல் முறைகள் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டு, ஆங்கில மருத்துவத்தின் நோயறிதல் முறைகள் பாடத்திட்டத்தில் பெரும்பங்கு வகிக்குமாறு உருவாக்கப்பட்டன. சித்த மருத்துவக் கல்லூரியில் பல ஆண்டுகள் படித்து பட்டம் பெற்ற பல மருத்துவர்களுக்கு ஆங்கில மருத்துவ நோயறிதல் முறைகளில் இருக்கும் அறிவு, சொந்த மருத்துவத்தின் நோயறிதல் முறைகளில் இல்லை. கல்லூரிகள் அப்படித்தான் பயிற்றுவிக்கின்றன. இன்னொரு மருத்துவத்தின் நோயறிதல் முறையைக் கொண்டு, சித்த மருத்துவத்தில் சிகிச்சை அளிக்க முடியுமா. . ? அப்படி சிகிச்சையளித்தால் பலன் எப்படி இருக்கும்? உதாரணமாக, சித்த மருத்துவத்தின் நாடிப்பரிசோதனையை வைத்து ஆங்கில மருத்துவத்தால் சிகிச்சை அளிக்க முடியுமா?

            இப்படியான சிக்கல்கள் ஆழமாக நீடிப்பதால் மரபு வழி மருத்துவ அறிவு, திட்டமிட்ட கல்வியின் மூலமாகவே மழுங்கடிக்கப்பட்டுள்ளது. மத்திய அரசின் யோகாசன ஆராய்ச்சிக் கவுன்சிலின் மேனாள் துணைத்தலைவர் ஆசனா ஆண்டியப்பன் அவர்களின் வரிகளைக் கவனியுங்கள். . . “இயற்கை மருத்துவம் மற்றும் யோகா பட்டப்படிப்பு மருத்துவக் கல்லூரிகளில் ஐந்தரை ஆண்டுகள் நடத்தப்படுகின்றன. அதில் தியரி மட்டும் 5300 மணி நேரம். உண்மையில் அங்கு சொல்லித் தரப்படுவது 5300 மணி நேரத்தில் 3,800 மணி நேரம் ஆங்கில மருத்துவம்தான். எஞ்சியுள்ள 1500 மணி நேரம்தான் இயற்கை மருத்துவம்”

            இதுதான் மரபு வழி மருத்துக் கல்வியின் பாடத்திட்டத்தின் நிலை. இதில் பயின்று வெளியேறும் மரபு வழி மருத்துவர்கள் – பெரும்பாலும் ஆங்கில மருத்துவர்களாகவே வெளிவருகிறார்கள். மிகச் சிலர் மட்டும்தான் சுய தேடலின் வழியாக மரபு வழி மருத்துத்தில் ஆழமான அறிவுடையவர்களாக இருக்கிறார்கள்.

            விஷயம் இதோடு முடிந்து விடவில்லை. . மரபு வழி மருத்துவப் படிப்பு நிறைவு பெறும் போது நேரடி செய்முறைப் பயிற்சிக்காக அனுப்பப்படுகிறார்கள். அப்போது மருத்துவக் கல்லூரி அவர்களுக்கு ஒரு வாய்ப்பினை வழங்குகிறது. தான் பயின்ற மரபு வழி மருத்துவத்தோடு, ஆங்கில மருத்துவத்திலும் சிறப்பு பயிற்சி எடுத்துக் கொள்ளும் வாய்ப்பு. இப்படி பட்டம் பெற்று வரும் மரபு வழி மருத்துவர்கள் படிப்படியாக ஆங்கில மருத்துவர்களாக மாறுகிறார்கள்.

            இதே கல்வித் திட்டத்தின் தொடர்ச்சிதான் சமீபத்தில் மத்திய அரசு முன்மொழிந்த புதிய மருத்துவக் கொள்கை. இதன் படி, மரபுவழி மருத்துவங்கள் படித்த யார் வேண்டுமானாலும் ஆறுமாத பயிற்சியை முடித்து விட்டு, ஆங்கில மருத்துவராகப் பணியாற்றலாம். இதனை ஆழ்ந்து கவனித்தால் இன்னொரு உண்மை புரியும். ஐந்தரை ஆண்டுகால மரபு வழி மருத்துவப் பயிற்சி என்ற பெயரில் நடத்தப்படும் பெரும்பாலான பாடங்கள் ஆங்கில மருத்துவம்தான். வெறும் ஆறே மாதங்களில் மீதமுள்ள ஆங்கில மருத்துவத்தைப் படித்து விட முடியும் என்பதுதான் அது.

            சித்தா, ஹோமியோ, ஆயுர்வேதம், யுனானி, இயற்கை மருத்துவம் என்று எல்லா மருத்துவங்களின் கல்வி நிலையும் இன்று இப்படித்தான் இருக்கிறது. கேரளாவில் ஆயுர்வேதமும், மேற்கு வங்கத்தில் ஹோமியோபதியும் ஒப்பீட்டளவில் ஆங்கில மருத்துவக் கல்வி முறையின் தாக்கத்திலிருந்து  தங்களைக் காப்பாற்றிக் கொண்டுள்ளன.

ஒற்றை மருத்துவத் திணிப்பு

ஆங்கில மருத்துவம் என்ற ஒற்றை மருத்துவத்தை அதிகார அமைப்புகள் எவ்வாறு மக்கள் மீது திணிக்கின்றன என்பதற்கு சில உதாரணங்கள் போதுமானவை.

# சித்த மருத்துவம், ஆயுர்வேதம், யுனானி போன்ற மருத்துவங்களை ஒழுங்கு படுத்துவதற்கான கவுன்சில்களின் பெயர்கள் அந்தந்த மருத்துவத்தின் பெயர்களிலேயே அமைந்துள்ளன. ஆனால், ஆங்கில மருத்துவத்தின் கவுன்சிலின் பெயர் – இந்திய மருந்துவக் கவுன்சில். இது இந்தியாவிலுள்ள எல்லா மருத்துவங்களையும் கட்டுப்படுத்தும் அமைப்பு போன்ற தோற்றத்தை உருவாக்குகிறது. இதனை உண்மையென்று நம்புகிறவர்களும் அதிகம். ஆங்கில மருத்துவம் இந்தியாவில் அங்கீகரிக்கப்பட்டு கவுன்சில் அமைக்கப்பட்ட வருடம் – 1860. இந்தியாவின் பாரம்பரிய மருத்துவங்களான சித்தா, ஆயுர்வேதா ஆகியவை அங்கீகரிக்கப்பட்டு கவுன்சில் உருவாக்கப்பட்ட ஆண்டு – 1964.

# ஆங்கில மருத்துவம் உட்பட எல்லா மருத்துவங்களுக்கும் பிரசவம் பார்க்கும் பயிற்சி அளிக்கப்படுகிறது. ஆனால், பிரசவம் பார்க்கும் பார்க்கும் உரிமை ஆங்கில மருத்துவத்துக்கு மட்டுமே இருப்பதாக அரசு அறிவித்திருக்கிரது. ஆங்கில மருத்துவத்தின் மூன்றாண்டு செவிலியர் பயிற்சி முடித்த ஒருவர் பிரசவம் பார்க்கலாம். ஆனால், மரபுவழி மருத்துவங்களில் முதுநிலைப் பட்டம் பெற்ற மருத்துவர்கள் கூட பிரசவம் பார்க்க முடியாது.

# இந்தியக் குடிமக்களில் யார் வேண்டுமானாலும் தனக்குப் பிடித்த மருத்துவத்தில் சிகிச்சை எடுத்துக் கொள்ளும் உரிமையையும், வேண்டாம் என கருதினால் மறுக்கும் உரிமையையும் அரசியல் சாசனம் வழங்கியிருக்கிறது. ஆனால் நடைமுறையில் ஆங்கில மருத்துவத்தை மறுக்கக் கூடாது என்று சுற்றறிக்கை தருகிறது அரசு.

# கட்டாயத் தடுப்பூசிச் சட்டம் இருக்கும் நாடுகளில் ஒன்றான அமெரிக்காவில் தடுப்பூசி போட விரும்பாத குடிமகனுக்கு சிறப்பு விலக்கு அளிக்கிறது அமெரிக்கச் சட்டம். இந்தியாவில் கட்டாயத் தடுப்பூசிச் சட்டம் இல்லை.  ஆனால், தடுப்பூசி போடாமல் யாரும் இருக்க முடியாது என்ற விதத்தில் வீடுகளிலும், பள்ளிகளிலும் அத்காரிகளால் தடுப்பூசி போடும்படி வற்புறுத்தப்படுகிறார்கள் மக்கள்.

. . . இப்படி மரபு வழி மருத்துவங்களின் குரல் வளையை நெறித்துக் கொண்டு, சப்தம் எழுப்பும் ஆங்கில மருத்துவத்தின் குரல் தனியாக ஒலிப்பதில் ஆச்சரியம் இல்லை. ஆயிரம் பூக்கள் இயற்கையாக மலர்வதைத் தடுத்து, ரசாயன மணத்தோடு கட்டாயமாகப் பரப்பபடும் செயற்கைப் பூக்கள் நிலையானவை அல்ல. உணவு, அரசியல், பொருளாதாரம், சமயம்  . .இவற்றில் மட்டுமல்ல .. மருத்துவத்திலும் ஒற்றைத் திணிப்பு ஆபத்தானது, 

#

உதவிய நூல்கள்:

  1. சித்த மருத்துவ வரலாறு – முனைவர் ஆனைவாரி ஆனந்தன் – உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம்
  2. வாழத் தகுதியற்றவனா மனிதன்? – இல. சண்முக சுந்தரம் – எதிர் வெளியீடு
  3. தென்னிந்திய மருத்துவ வரலாறு – டாக்டர் இரா.நிரஞ்சனாதேவி – உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம்
  4. சித்த மருத்துவத்தின் சிறப்பு, டாக்டர்.வீ.சுப்பிரமணியன், மரகதம் பதிப்பகம்
  5. உடல் தத்துவம் – அரசு சித்த மருத்துவக் கல்லூரி
  6. தடுப்பூசி – நடுக்கமூட்டும் உண்மைகள் – டாக்டர்.புகழேந்தி, தீபா பதிப்பகம்
  7. மருத்துவத்துக்கு மருத்துவம் – டாக்டர்.பி.எம்.ஹெக்டே, தமிழினி
நன்றி: தமுஎகச கருத்துரிமை போற்றுதும் சிறப்பு மலர், 2020

திங்கள், 31 ஆகஸ்ட், 2020

அலோபதியின் திரை விலக்கும் ஆதுரசாலை – கருப்பு கருணா

 எங்கள் ஊரில் பெரிய கோயில் அருகே ஒரு சித்த மருத்துவ மருந்துகள் விற்கும் கடை இருக்கிறது. அவ்வப்போது சில மருந்துகள் வாங்க இந்த கடைக்கு நான் செல்வதுண்டு. அப்படி போகும்போது கடையில் ஒன்றிரண்டு பேருக்கு மேல் இருக்க மாட்டார்கள். பெரும்பாலும் கடை வெறிச்சோடிதான் கிடக்கும். ஆனால் இந்த கொரோனா காலத்தில் கதையே வேறு. கடையில் நீண்ட வரிசையில் மக்கள் காத்திருந்து மருந்துகளை வாங்கிச் செல்கிறார்கள். கடையில் எப்போதும் கூட்டமாகவே இருக்கிறது. சளி இருமல் தலைவலி உடல்வலி காய்ச்சல் போன்ற சாதாரண உபாதைகளுக்கு என்ன மருந்து சாப்பிட்டால் சரியாகும் என்று அங்கிருக்கும் சித்த மருத்துவரிடம் கேட்டு பை நிறைய வாங்குகிறார்கள்.கடைக்காரர்களுக்கு மிகவும் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. என்ன ஆச்சு இந்த மக்களுக்கு.. எல்லோரும் திருந்தி விட்டார்களா.. யார் இவர்களை திருத்துவது என்று ஆச்சரியமாக பார்க்கிறார்கள்.

கடைக்கு எதிர்ப்பக்கம் ஐந்தாறு மாதமாக மூடியே இருக்கும் ஒரு கோவிலில் உட்கார்ந்து கொண்டு கால்மேல் கால் போட்டுக்கொண்டு கடையைப் பார்த்து சிரித்தபடி உட்கார்ந்து இருக்கிறது கொரோனா எனும் கிருமி. எல்லாம் என் திருவிளையாடல்தான் என்று அது சிரிக்கும் சத்தம் அண்ணாமலையார் மலைமீது எதிரொலித்துக் கொண்டே இருக்கிறது. உலகமே கொரோனா அச்சத்தில் உறைந்து கிடக்கும் இந்தக் காலத்தில், அலோபதி மருத்துவத்தில் இருந்து லேசாக விலகிக் கொண்டு சித்த மருத்துவம் ஆயுர்வேதம் ஹோமியோபதி போன்றவற்றின் பக்கம் மக்களின் கவனம் திசை திரும்ப தொடங்கி இருக்கிறது என்பதற்கு சாட்சிதான் மேலே சொன்ன காட்சி.

இந்த மருத்துவ முறைகள் எல்லாம் ஏதோ இப்போதுதான் புதுசாக தோன்றியதாக எண்ணிவிடக்கூடாது . இவைதான் இந்திய மண்ணில் ஏற்கனவே இருந்த மருத்துவ முறைகள். அலோபதி மருத்துவம் என்பது வெள்ளைக்காரர்கள் வந்தபோது கையோடு ஒரு பெட்டியில் போட்டு எடுத்துக்கொண்ட வந்த மருத்துவ முறை. அதுவும்கூட போர்களின் போது காயம் அடைகிற ராணுவத்தினரை விரைவாக குணப்படுத்தி மீண்டும் போருக்கு அனுப்புவதற்கு தேவையான ஒரு உடனடி மருத்துவ முறையாகத்தான் ரசாயனங்களின் உதவியுடன் இந்த அலோபதி மருத்துவ முறை உருவானது. ஆனால் இன்று அதுதான் உலகின் ஒன்னாம் நம்பர் மருத்துவ முறையாக இருக்கிறது.

உலகில் சித்த மருத்துவம், ஆயுர்வேதம், யுனானி, அக்குபஞ்சர் , அலோபதி உட்பட 64 மருத்துவ முறைகள் இருப்பதாக உலக சுகாதார நிறுவனம் அங்கீகரித்துள்ளது. ஆனால் அவை எல்லாவற்றையும் பின்னுக்குத் தள்ளிவிட்டு அலோபதி மருத்துவம் எப்படி உலகின் ஒன்னாம் நம்பர் இடத்தை பிடித்தது என்கின்ற திரையை விலக்கி காட்டுகிறது அ.உமர் பாருக் எழுதியுள்ள இந்த “ஆதுர சாலை” என்கிற நாவல்.
மருத்துவம் என்றால் அதில் முக்கியமானது இரண்டு விஷயங்கள்தான். ஒன்று நோயறிதல். மற்றொன்று அதற்கான சிகிச்சை அளித்தல். நோய் என்னவென்று கண்டுபிடித்துவிட்டால் அதற்கான சிகிச்சையை யார் வேண்டுமானாலும் அளித்து விடலாம். இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே “நோய் நாடி நோய்முதல் நாடி” என்று தெளிவாக சொல்லி விட்டது வள்ளுவம். இந்த நோயை எப்படி கண்டுபிடிப்பது என்பதுதான் கேள்வி. அதை ஸ்டெத்தாஸ்கோப் , மைக்ராஸ்கோப் , ஸ்கேன் என கருவிகள் துணை கொண்டு கண்டுபிடிக்கிறது அலோபதி மருத்துவம். ஆனால் நோயாளியுடன் பேசுதல், அவரது நாடி பிடித்து அறிதல் , நோய்க்குறி அறிதல், அவரது உணவு முறைகளை அறிதல் , வாழ்க்கை முறைகளை அறிதல் என்பவற்றின் மூலம் நோயை கண்டறிகிறது நமது மரபார்ந்த வைத்தியமுறைகள்.
அலோபதி மருத்துவத்தின் இந்த கண்டறிதல் முறைக்கு பெரும் உதவியாக இருப்பது ரத்த பரிசோதனை நிலையங்கள், ஸ்கேன் சென்டர்கள் என்ற பெயரில் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் லேப்கள்தான். இந்த பரிசோதனைக் கூடங்களில் நடக்கும் வணிக அரசியலைத்தான் இந்த நாவல் அம்பலப்படுத்துகிறது.

ஏலக்காய் விவசாயிகளுக்கு பூச்சி மருந்துகள் கடனுக்கு கொடுக்கும் ஒரு கஷ்ட ஜீவன தந்தையின் சிரமத்தை குறைக்க வேலைக்கு போகவேண்டும் என்பதற்காக பாரா மெடிக்கல் கோர்ஸ் சேர்ந்து படித்து … படிப்பை முடித்தவுடன் அடுத்த நாளே ஒரு பரிசோதனை கூடத்தில் வேலைக்கு சேரும் ஒரு இளைஞனின் முதல்நாள் அனுபவத்துடன் தொடங்கும் நாவல், அவன் இனிமேல் அலோபதி மருத்துவத்தின் பக்கமே தலைவைத்து படுக்கக்கூடாது என்று வைராக்கியத்துடன் முடிவெடுத்து மருத்துவமனையிலிருந்து வெளியே றுவதுடன் முடிவடைகிறது. இடைப்பட்ட இந்த நாட்களில் என்ன நடக்கிறது… அவனுக்கு கிடைத்த அனுபவங்கள் என்ன.. ஏன் அந்த முடிவுக்கு அவன் வருகிறான் என்பதை வாசகர்கள் படிப்பதற்கு சிரமமில்லாமல் அதேசமயம் நம்பத்தகுந்த தர்க்க வாதங்கள் நிகழ்த்தி நாவலை நகர்த்திச் செல்கிறார் நூலின் ஆசிரியர்.


நாவல் இரண்டு பகுதிகளாக சொல்லப்படுகிறது முதல் பகுதி வெப்பம். அடுத்த பகுதி குளிர்ச்சி. அலோபதி மருத்துவர்களின் ஈவு இரக்கமற்ற பணம் பிடுங்கும் செயல்பாடுகளுடன் அந்த இளைஞனுக்கு ஏற்படும் மோதலில் வெளிப்படும் வெப்பத்தில் நமக்கே வியர்த்துக் கொட்டுகிறது. பத்து பதினைந்து மருத்துவர்கள் ஒன்றாக சேர்ந்து முதலீடு போட்டு ஒரு பரிசோதனை கூடத்தை நடத்துவது, தங்களிடம் வரும் நோயாளிகளை அந்த பரிசோதனைக் கூடத்திற்கு அனுப்புவது, அதற்கான கமிஷன் தொகையை மாதம்தோறும் பெற்றுக்கொள்வது, அது போக மொத்த லாபத்தையும் பங்கிட்டுக் கொள்வது என்று பரிசோதனை கூடத்தில் பகல் கொள்ளை நாவல் அம்பலப்படுத்துகிறது. அந்த பரிசோதனை முடிவுகளில் மருத்துவர்கள் செய்யும் அராஜகங்களை பக்கத்துக்கு பக்கம் வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறார். நோயாளிகளில் உயிரை பற்றியோ பக்க விளைவுகளைப் பற்றியோ கவலைப்படாமல் பணம் பண்ணுவதுலேயே குறியாக இருக்கும் அவர்களின் லாப வேட்டையை பல காட்சிகளில் தோலுரித்துக் காட்டுகிறார்.

இந்த அனுபவங்களினால் வெறுத்துப் போகும் அந்த இளைஞன், அதே ஊரில் அன்பு என்கிற ஒரு மருத்துவரை சந்திக்கிறான். அவரும் எம்பிபிஎஸ் முடித்த ஒரு அலோபதி மருத்துவர்தான். ஆனால் தனது சொந்த அனுபவங்களின் மூலமாக சித்த மருத்துவத்தின் மீது நம்பிக்கை கொண்டு சித்த மருத்துவத்திற்கு திரும்பி அதன்மூலம் தன்னிடம் வரும் நோயாளிகளுக்கு சிகிச்சை அளித்துக் கொண்டிருப்பவர். இவருடனான உரையாடல்கள்தான் நாவலின் இரண்டாம் பகுதி. இந்தப் பகுதி முழுவதும் இந்தியாவின் மரபார்ந்த வைத்திய முறையான சித்த மருத்துவம் குறித்து பேசுகிறது. சித்த மருத்துவத்தில் ஒவ்வொரு நுணுக்கங்களையும் அன்பு அந்த இளைஞனுக்கு கற்றுக்கொடுக்கிறார். இந்த கற்பித்தல் என்பது ஒரு பக்கமாக நிகழாமல் இரு பக்கமாக நிகழ்கிறது. இளைஞனுக்கு ஏற்படும் ஒவ்வொரு சந்தேகங்களுக்கும் அனுபவத்தின் மூலமாகவும் செயல்பாட்டின் மூலமாகவும் விளக்கம் தருகிறார் டாக்டர் அன்பு.

இந்தப் பகுதியில் சித்த மருத்துவ வரலாறு, அது தோன்றிய விதம், அது எவ்வாறு முக்கியத்துவமற்று தோற்கடிக்கப்பட்டது என்கிற வரலாறு, மெக்காலே கல்வி முறை சித்த மருத்துவத்தை போன்ற இந்திய மருத்துவ முறைகளை எப்படி ஒழித்துக்கட்டி அலோபதி மருத்துவத்தை உச்சாணிக்கொம்பில் உட்கார வைத்தது என்கின்ற அரசியல் போன்றவற்றை இருவரும் விவாதிக்கிறார்கள் . அதன் வழியாக வாசகர்களுக்கு தெளிவடை வதற்கான அனுபவத்தையும் நாவல் வழங்குகிறது.
இறப்புக்கும் மரணத்துக்குமான நுட்பமான வித்தியாசம் தொடர்பான சுவாரசியமான விவாதம் ஒன்றையும் இருவரும் நிகழ்த்துகிறார்கள். இறப்பு என்பது வேறு மரணம் என்பது வேறு என்பதை துல்லியமாக விளக்குகிறார்கள். பேய் என்ற ஒன்று இருக்கிறதா என்கின்ற ஒரு விவாதத்தை, தன்னிடம் சிகிச்சைக்காக வரும் மன அழுத்தம் கொண்ட ஒரு நோயாளியின் மூலமாக இளைஞனுக்கு விளக்குகிறார் 

டாக்டர் அன்பு. பேயைப் பற்றி பேசும்போது கடவுளைப்பற்றி பேசாமல் இருக்க முடியுமா? அதையும் இருவரும் பேசுகிறார்கள். அந்த இளைஞனின் நண்பன் பாஸ்கர் என்கின்ற தோழர் இவ்வழியாக இந்த விவாதம் நடக்கிறது. கடவுள் இருக்கிறாரா என்று பாஸ்கர் கேட்கும்போது, அதற்குதான் உங்கள் தோழர் காரல் மார்க்ஸ் பதில் சொல்லி விட்டாரே.. என்று சிம்பிளாக தொடங்கும் அன்பு அது பற்றி விரிவாக அந்த இளைஞர்களுடன் பேசுகிறார். இதுவும் நாவலின் ஒரு சுவாரசியமான விவாதக்களம்.

மனிதர்கள் ‘இந்த நாளில் பிரசவம் நடக்கும் ‘ என்று எப்படியாவது விஞ்ஞானத்தின் துணைகொண்டு தெரிந்துகொள்ள முடியும். ஆனால் ‘இந்த நாளில் இறந்து விடுவார் ‘ என்று மனிதர்களின் எக்ஸ்பயரி டேட்டை தெரிந்து கொள்ள முடியுமா என்று ஒரு விவாதம் நடக்கிறது. முடியும் என்கிறார் டாக்டர் அன்பு. சித்தர் பாடல்களின் துணைகொண்டு இறப்புக்கான அறிகுறிகளை கணித்து விட்டால் இறந்துபோகும் நாளையும் கணிக்க முடியும் என்று விளக்குகிறார். அதன்படியே.. தான் இறந்து போகும் நாளையும் கணிக்கிறார். கணித்தபடியே அதே நாளில் அவர் இறந்தும் போகிறார். அந்த இறப்பு நிகழும்போது அந்த இளைஞனும் கூடவே இருக்கிறான். கண்ணெதிரிலேயே ஒருவரின் இறப்பை அவன் சந்திக்கிறான்.

நோயாளிகளை பணமாக பார்க்கும் அலோபதி மருத்துவர்கள், அவர்களை மனிதர்களாக பார்க்கும் சித்த மருத்துவ முறை, இவை இரண்டுக்கும் இடையிலான மோதலையும் முரண்களையும் அதனூடாக தெரிந்துகொள்ளவேண்டிய உண்மைகளையும் விவாதத்தின் வழியாக இந்த நாவலில் நூலாசிரியர் எழுதிப் பார்த்திருக்கிறார். எல்லாமே அலோபதி மருத்துவத்தில்தான் இருக்கிறது என்று சுருக்கி விடாதீர்கள். எல்லா மருத்துவ முறைகளும் அதனதன் அனுபவத்தில் அதனதன் நோக்கத்தில் அதனது செயல்பாட்டில் முக்கியமானவைகள்தான். மருத்துவத்தில் இந்த பன்மைத் தன்மையை அங்கீகரிக்கிற மனம் அரசுக்கும் மக்களுக்கும் குறிப்பாக மருத்துவர்களுக்கும் வேண்டும் என்று இந்த நூல் வாசகனிடம் சொல்கிறது. அலோபதியில்தான் எல்லாம் இருக்கிறது என்று அதையே கட்டி அழாதீர்கள் என்று நூலாசிரியர் உங்களை அழைக்கிறார்.

உமர் பாரூக் ஒரு நாடறிந்த மருத்துவர். மருத்துவம் தொடர்பாக 29 நூல்களை எழுதியிருப்பவர். ஒவ்வொரு நூல்களும் பல்லாயிரம் பிரதிகள் விற்றுத் தீர்ந்து இருப்பவை. இந்நூல்களில் கட்டுரைகளாக ஆய்வுகளாக அவர் முன்வைத்த விஷயங்களை தொகுத்து ஒரு புனைவாக அதிலும் சுவாரசியமான புனைவாக வாசகரை ஈர்க்கும் விதத்தில் கொடுத்திருக்கிறார். படித்து பார்த்து நிச்சயம் விவாதத்திற்கு உட்படுத்த வேண்டிய முக்கியமான புத்தகம் இது.

வாழ்த்துக்கள் உமர்!